همسفر

تو که همسفر نبودی اگه بودی می رسیدیم

اگه قصمو می خوندی اخر راهو میدیدم

خنده هات به بی کسی هام مثل شکلک توی ایینه

یه امید کاغذی بود یه امید بی بهونه

این صدای اشک من نیست این نگاه اخریمه

خنده هات مال من نیست اخر راه من اینه

این صدای اشک من نیست این نگاه اخریمه

این غروب ناگریزه اگه فردا بشه دیره

مثل احساس یه عاشق چشمامو روی تو بستم

اگه چشماتو ندیدم با صدات نفس کشیدم

تو خیالم تورو دیدم با صدات نفس کشیدم

عشق يعني شعله بر خرمن زدن  عشق يعني رسم و دل بر هم زدن

عشق يعني يک تيمم يک نماز      عشق يعني عالمي راز و نياز

عشق يعني با پرستو پر زدن        عشق يعني آب بر آتش زدن

فقط عشق آدم کور است که نه زيبايي را درک مي کند و نه زشتي را .

عشق وقتي دچار غم غربت باشد از حساب زمان و هياهوي آن ملول مي گردد.

عشق ميزباني مهربان است گرچه براي ميهمان ناخوانده خانه ي عشق سراب است و مايه خنده

عشق کلمه ايست از جنس نور که با دستي از جنس نور بر صفحه اي از جنس نور نوشته مي شود.

عشق همانند مرگ همه چيز را دگرگون مي کند
                                                     

علی را چه بنامم؟

                    علی را چه بخوانم؟

                                        ندانم ندانم
ثنایش نتوانم نتوانم

                   علی دست خدا بود

                                    علی مست خدابود
علی را چه بنامم؟

                    علی را چه بخوانم؟

                                        ندانم ندانم
ثنایش نتوانم نتوانم

                       خدا خواست که خود را بنماید.

درجنت خود را برخ مابگشاید.

                          علی را بهمه خلق نشان داد.

  علی رهبر مردان صفا بود

                           علی آینه ی پاک خدا بود.

علی را چه بنامم؟

                    علی را چه بخوانم؟

                                        ندانم ندانم

ثنایش نتوانم نتوانم

             علی گرچه خدا نیست

                         ولیکن زخدا نیز جدا نیست

برو سوی علی تا که وفا را بشناسی

                   ببر نامه علی تا که صفارا بشناسی.

اگر آینه خواهی که به بینی رخ حق را

                  علی را بنگر تا که خدا را بشناسی.

چه گویم سخن از او؟ که نگنجد به بیانم

                  ندانم که سخن را به چه وادی بکشانم؟

نــــــــدانــــــــــم نـــــــــدانــــــــــــم

ثـــنـــایـــش   نـــتـــوانـــم   نـــتـــوانـــم

عــلــی مــرد حــقــیــقــت عــلــی شــاه طـریـقـت

علی مرهم دلهای خراب است


                           ره کوی علی راه صواب است

علی را چه بنامم؟

                    علی را چه بخوانم؟

                                        ندانم ندانم

 ثــنــایــش       نــتــوانــم       نــتــوانــم

                

                   پنجم شهریور۱۳۵۰

دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم

‌

در اين شب تار، دارم دعايي

زنم بلند داد، عشقم كجايي

امشب شبي سرد

تنم پر از درد

روحم شده زار

نگاهم خونبار

دستانم لرزان

وجودم بي جان

يك دم گويم من

منتظرش مان

گر نيايد او

عاشق نماند او

سرما مرا خواهد برد

در آغوش مرگ خواهم مرد

 

اي عاشق در انتظار چه نشستي


در انتظار بادها ي پائيزي ؟


باران هاي بهاري ؟

^{ای تنها امید زندگی من}

^{بی تو بودن را چنان تجربه کرده ام که کویر آب را}

^{و با تو بودن را چنان بر گزیدم کـه جوانه خـاک را}

^{و تو ای تک چراغ شبهای تنهایی}

^{با من بودن را چنان بدان که زمین آفتاب را}

^{و چنان بخواه که سکوت عشق را   می خواهد}

^{چشمانم را میدهم و دو ستاره قرض میگیرم تا  سنگفرش جاده ای را که}

^{تو از آن خواهی آمد     نورانی کنم} 

^{هیچ وقت ترکم نکن و بدان که به حد پرستش دوستت دارم فرشته من}

هر چه داريم همه از كرَم عباس است

خلقت جنت حق لطف كرم عباس است

نور بر شمس و قمر ماه بني هاشم داد

عرش يك ذره ز خاك قدم عباس است

نه فقط خلق زمين عبد و غلامش باشند

بخدا خيل ملائك حَشَم عباس است

شيعه از كينه دشمن نهراسد هرگز

دين ما تحت لواي علم عباس است

در صف حشر علمدار شفاعت زهراست

علم فاطمه دست قلم عباس است

نام معشوق مبر نزد من از عشق مگو

عشق ديريست كه در پيچ و خم عباس است

اي كه حاجت ز حسين ميطلبي دقت كن

پرچم شاه به سوي حرم عباس است

كاشف الكرب كه غم از دل عالم ببرد

لب خشكيده شش ماهه غم عباس است

بر روي قوس فلك جلوه خون گاه غروب

زخم شمشير به ابروي خم عباس است

باز هم ليلاي من مجنون شده

با حسين از خويشتن بيرون شده

گشته رسوا بر سر بازار و کوي

مست و حيران و پريشان کرده موي

يا حسين الله هر دم بر لبش

چوب تکفيرخلايق بر تنش

مي کند آرام نجوا در برش

در بر محبوب زيبا منظرش

عاشقم عاشق به رويت يا حسين

سوختم در آرزويت يا حسين

بنده چشم توام بنگر مرا

بنگر اين دست نياز آلوده را

هفت گردون زير پايت خاک شد

خونبهاي پيکرت الله شد

من فداي چشم مستت يا حسين

می پرستم چشم مستت يا حسين

هستيم را پيش چشمت سوختم

از تو صد درس ولا آموختم

 تو تمام دين من ايمان من

تو حسيني ، شاه من ، سلطان من.


تقديم به ساحت مقدس مولايم

_{بنام خدای لیلی که به حرمت عشقش قیص را در وادی خرابات مجنون ساخت} 

برآن شدم که شمه ای از زندگی عشق هستی حضرت حسین ابن علی علیه السلام را در این وبلاگ بنویسم.

امید است مورد توجه حضرت ولی عصر (عج)قرار گیرد.

یا صاحب الزمان آجرک الله

زندگانی امام حسين (ع )
دومين فرزند برومند حضرت علی و(1) در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت
فاطمه ، که درود خدا بر ايشان باد، در خانه وحی و ولايت چشم به جهان گشود.
چون خبر ولادتش به پيامبر گرامی اسلام (ص ) رسيد، به خانه حضرت علی (ع ) و فاطمه
را فرمود تا کودکش را بياورد. اسما او را در پارچه ای سپيد (2) (س ) آمد و اسما
پيچيد و خدمت رسول اکرم (ص ) برد، آن گرامی به گوش راست او اذان و به گوش چپ
(3) او اقامه گفت .
به روزهای اول يا هفتمين روز ولادت با سعادتش ، امين وحی الهي ، جبرئيل ، فرود آمد
و گفت :
سلام خداوند بر تو باد ای رسول خدا، اين نوزاد را به نام پسر کوچک هارون (شبير)
چون علی برای تو بسان هارون (5) که به عربی (حسين ) خوانده مي شود نام بگذار. (4)
برای  موسی بن عمران است ، جز آن که تو خاتم پيغمبران هستي .
و به اين ترتيب نام پرعظمت "حسين " از جانب پروردگار، برای دومين فرزند فاطمه
(س ) انتخاب شد.
به روز هفتم ولادتش ، فاطمه زهرا که سلام خداوند بر او باد، گوسفندی را برای 
کشت ، و سر آن حضرت را تراشيد و هم وزن موی سر او (6) فرزندش به عنوان عقيقه
(7) نقره صدقه داد.

حسين (ع ) و پيامبر (ص )
از ولادت حسين بن علی (ع ) که در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول الله (ص ) که
شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد، مردم از اظهار محبت و لطفی که پيامبر راستين
اسلام (ص ) درباره حسين (ع ) ابراز مي داشت ، به بزرگواری  و مقام شامخ پيشوای سوم
آگاه شدند.
سلمان فارسی مي گويد:
ديدم که رسول خدا (ص ) حسين (ع ) را بر زانوی  خويش نهاده او را مي بوسيد و
مي فرمود:
تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگواراني ، تو امام و پسر امام و پدر امامان
هستي ، تو حجت خدا و پسر حجت خدا و پدر حجتهای خدايی که نه نفرند و خاتم ايشان ،
(8) قائم ايشان (امام زمان "عج ") مي باشد.
انس بن مالک روايت مي کند:
وقتی از پيامبر پرسيدند کدام يک از اهل بيت خود را بيشتر دوست مي داري ، فرمود:
بارها رسول گرامی حسن (ع ) و حسين (ع ) را به سينه مي فشرد و (9) حسن و حسين را،
(10) آنان را مي بوييد و مي بوسيد.
ابوهريره که از مزدوران معاويه و از دشمنان خاندان امامت است ، در عين حال
اعتراف مي کند که :
"رسول اکرم را ديدم که حسن و حسين را بر شانه های  خويش نشانده بود و به سوی ما
مي آمد، وقتی به ما رسيد فرمود هر کس اين دو فرزندم را دوست بدارد مرا دوست
(11) داشته ، و هر که با آنان دشمنی ورزد با من دشمنی نموده است ".
عالي ترين ، صميمي ترين و گوياترين رابطه معنوی و ملکوتی بين پيامبر و حسين را
مي توان در اين جمله رسول گرامی  اسلام (ص ) خواند که فرمود: "حسين از من و من از
(12) حسينم ".

حسين (ع ) با پدر
شش سال از عمرش با پيامبر بزرگوار سپری شد، و آن گاه که رسول خدا (ص ) چشم از
جهان فروبست و به لقای پروردگار شتافت ، مدت سی سال با پدر زيست . پدری که جز
به انصاف حکم نکرد، و جز به طهارت و بندگی  نگذرانيد، جز خدا نديد و جز خدا
نخواست و جز خدا نيافت . پدری که در زمان حکومتش لحظه ای او را آرام نگذاشتند،
همچنان که به هنگام غصب خلافتش جز به آزارش برنخاستند. در تمام اين مدت ، با دل
و جان از اوامر پدر اطاعت مي کرد، و در چند سالی که حضرت علی (ع ) متصدی خلافت
ظاهری شد، حضرت حسين (ع ) در راه پيشبرد اهداف اسلامي ، مانند يک سرباز فداکار
همچون برادر بزرگوارش مي کوشيد، و در جنگهای  "جمل "، "صفين " و "نهروان " شرکت
و به اين ترتيب ، از پدرش اميرالمؤمنين (ع ) و دين خدا حمايت کرد و (13) داشت .
حتی گاهی در حضور جمعيت به غاصبين خلافت اعتراض مي کرد.
در زمان حکومت عمر، امام حسين (ع ) وارد مسجد شد، خليفه دوم را بر منبر رسول الله
(ص ) مشاهده کرد که سخن مي گفت . بلادرنگ از منبر بالا رفت و فرياد زد: "از منبر
(14) پدرم فرود آي ...".

امام حسين (ع ) با برادر
پس از شهادت حضرت علی (ع )، به فرموده رسول خدا (ص ) و وصيت اميرالمؤمنين (ع )
امامت و رهبری شيعيان به حسن بن علی (ع )، فرزند بزرگ اميرالمؤمنين (ع )، منتقل
گشت و بر همه مردم واجب و لازم آمد که به فرامين پيشوايشان امام حسن (ع ) گوش
فرادارند. امام حسين (ع ) که دست پرورد وحی محمدی و ولايت علوی بود، همراه و
همکار و همفکر برادرش بود.
چنان که وقتی بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان و به دستور خداوند بزرگ ، امام
حسن (ع ) مجبور شد که با معاويه صلح کند و آن همه ناراحتيها را تحمل نمايد، امام
حسين (ع ) شريک رنجهای برادر بود و چون مي دانست که اين صلح به صلاح اسلام و
مسلمين معاويه ، در حضور امام حسن (ع ) وامام حسين (ع ) دهان آلوده اش را به بدگويی 
نسبت به امام حسن (ع ) و پدر بزرگوارشان اميرمؤمنان (ع ) گشود، امام حسين (ع )
به دفاع برخاست تا سخن در گلوی  معاويه بشکند و سزای ناهنجاريش را به کنارش
بگذارد، ولی امام حسن (ع ) او را به سکوت و خاموشی فراخواند، امام حسين (ع )
پذيرا شد و به جايش بازگشت ، آن گاه امام حسن (ع ) خود به پاسخ معاويه
(15) برآمد، و با بيانی رسا و کوبنده خاموشش ساخت .

امام حسين (ع ) در زمان معاويه

چون امام حسن (سلام خدا و فرشتگان خدا بر او باد) از دنيا رحلت فرمود، به گفته
رسول خدا (ص ) و اميرالمؤمنين (ع ) و وصيت حسن بن علی (ع ) امامت و رهبری شيعيان
به امام حسين (ع ) منتقل شد و از طرف خدا مأمور رهبری جامعه گرديد.
امام حسين (ع ) مي ديد که معاويه با اتکا به قدرت اسلام ، بر اريکه حکومت اسلام به
ناحق تکيه زده ، سخت مشغول تخريب اساس جامعه اسلامی  و قوانين خداوند است ، و از
اين حکومت پوشالی مخرب به سختی رنج مي برد، ولی نمي توانست دستی فراز آورد و
قدرتی فراهم کند تا او را از جايگاه حکومت اسلامی پايين بکشد، چنانچه برادرش
امام حسن (ع ) نيز وضعی مشابه او داشت .
امام حسين (ع ) مي دانست اگر تصميمش را آشکار سازد و به سازندگی قدرت بپردازد،
پيش از هر جنبش و حرکت مفيدی به قتلش مي رساند، ناچار دندان بر جگر نهاد و صبر
را پيشه ساخت که اگر برمي خاست ، پيش از اقدام به دسيسه کشته مي شد، و از اين
کشته شدن هيچ نتيجه ای گرفته نمي شد.
بنابراين تا معاويه زنده بود، چون برادر زيست و علم مخالفتهای بزرگ نيفراخت ،
جز آن که گاهی محيط و حرکات و اعمال معاويه را به باد انتقاد مي گرفت و مردم را
به آينده نزديک اميدوار مي ساخت که اقدام مؤثری خواهد نمود. و در تمام طول مدتی 
که معاويه از مردم برای ولايت عهدی يزيد، بيعت مي گرفت ، حسين به شدت با او
مخالفت کرد، و هرگز تن به بيعت يزيد نداد و ولي عهدی او را نپذيرفت و حتی گاهی 
(16) سخنانی  تند به معاويه گفت و يا نامه ای کوبنده برای او نوشت .
معاويه هم در بيعت گرفتن برای يزيد، به او اصراری نکرد و امام (ع ) همچنين بود و
ماند تا معاويه درگذشت

د  <sub>ديشب

تن عريان زنی را باد با خود برد</sub>

پشت سکوت باغچه .. پشت خواب گلها ... باغبان به غربال اشک مشغول .


گل به هوای شبنم اشک می بلعد .


با غبان به سرنوشت خويش ؛ فکر ... به صدای پينه ی دستانش ؛ گوش ..


به نوگلان آرميده اش نگاهی از سر مهر .


بضاعت باغبان به انتها ... سهـم آب از او دريغ .. او به فردای گل ؛ خواب ندارد .


گلها به فراموشی مهــرِ باغبان ...به غرور زيبايی خويش .. رو به آفتاب و پشت


به باغبان زده اند .


بی خبر از سقف ويران قلب باغبان ...


بی خبر از افسوس او برای بايد ها .


آب بايد باشد که نيست ... فردا بايد باشد که نيست .. گلها؛ که اگر برکه ی باغ


خشکيد ؛ باغبان بی قيمت می شود .


باغبان نفس به سينه ندارد .. طراوت گلها مقصد عمرش .. قهــر گلها پايان عمرش .


گلها بی تقصيرند .. بی مهری باغبان نديده اند .


بايد برخاست .. کاری کرد .


آب اگر نيست .. اشک هست .. آب اگر نيست .. خون دل هست .


سحر نزديک است .. مهتاب چادر رفتن به سر ميکند .


باغبان پشت سايه ی بی خبری ها .. زخم به سينه می کوبد .


صدای شر شر باريکی می آيد .. ريشه ها جان می گيرند ..ريشه ها رنگ به


خود می گيرند .


لبهای باغبان به رنگ مرگ .. اشک بر گونه های استخوانيش روان .


باغبان تکان تکان می خورد . دست در آغوش خاک و چشم به زندگی گلها .


باغبان زندگی داد .. به قيمت زندگی ؛ زندگی داد .

هيچ کس نفسهايم را درک نمیکند


و اوج خاطره هايم را.


هيچ کس نمي تواند لمسش کند


قلبم را


که خالی مانده است

 
چون هيجانی بی فرياد.



و من چه پر شده ام

<sup>باراني كه مي بارد

يادآور كدام چشمه اشك هاي توست

تا سبز در تمام لحظه هاي من

جاري شوي

يادآورد كدام خاطره

كه هنوز هم

بر شعر هاي من خط مي شوي</sup>

_{همه چی داره بهم می ریزه... همه چی داره از اینی که هست خراب تر میشه... در حال انتقالیم... انتقال از یک کابوس به یه کابوسه دیگه... ظاهرا بیدار شدن یه خیاله... حسرته... همه حالشون بده... همه غمگین و ناراحتن... همه بغض کردن و تو خلوتشون گریه میکنن... آخه تا کی خدا؟}

_{دوست داشتن از عشق برتر است . عشق يك جوشش كور است و پيوندي از سر نابينايي. اما دوست داشتن پيوندي خود آگاه و از روي بصيرت روشن و زلال . عشق بيشتر از غريزه آب مي خورد و هر چه از غريزه سر زند بي ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع مي كند و تا هر جا كه يك روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نيز هنگام با آن اوج مي يابد.
عشق در غالب دل ها ، در شكل ها و رنگهاي تقريبا“ مشابهي متجلي مي شود و داراي صفات و حالات و مظاهر مشتركي است ، اما دوست داشتن در هر روحي جلوه اي خاص خويش دارد و از روح رنگ مي گيرد و چون روح ها “ بر خلاف غريزه ها “ هر كدام رنگي و ارتفاعي و بعدي و طعم و عطري ويژه خويش را دارد مي توان گفت : كه به شماره هر روحي ، دوست داشتني هست . عشق با شناسنامه بي ارتباط نيست و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر مي گذارد ، اما دوست داشتن در وراي سن و زمان و مزاج زندگي مي كند و بر آشيانه بلندش روز و روزگار را دستي نيست
عشق ، در هر رنگي و سطحي ، با زيبايي محسوس ، در نهان يا آشكار رابطه دارد . چنانچه شوپنهاور مي گويد :“ شما بيست سال سن بر سن معشوقتان بيفزائيد ، آنگاه تاثير مستقيم آنرا بر روي احساستان مطالعه كنيد
اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گيج وجذب زيبايي هاي روح كه زيبايي هاي محسوس را بگونه اي ديگر مي بيند . عشق طوفاني و متلاطم و بوقلمون صفت است ، اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت . عشق با دوري و نزديكي در نوسان است . اگر دوري بطول انجامد ضعيف مي شود ، اگر تماس دوام يابد به ابتذال مي كشد . و تنها با بيم و اميد و اضطراب و “ ديدار وپرهيز “ زنده و نيرومند مي ماند . اما دوست داشتن با اين حالات نا آشنا است . دنيايش دنياي ديگري است . عشق جوششي يكجانبه است . به معشوق نمي انديشد كه كيست ؟ يك “ خود جوششي ذاتي “ است ، و از ين رو هميشه اشتباه مي كند و در انتخاب بسختي مي لغزد و يا همواره يكجانبه مي ماند و گاه ، ميان دو بيگانه نا همانند ، عشقي جرقه مي زند و چون در تاريكي است و يكديگر را نمي بينند ، پس از انفجار اين صاعقه است كه در پرتو رو شنايي آن ، چهره يكديگر را مي توانند ديد و در اينجا است كه گاه ، پس جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق كه در چهره هم مي نگرند ، احساس مي كنند كه هم را نمي شناسند و بيگانگي و نا آشنا يي پس از عشق درد كوچكي نيست عشق ، در هر رنگي و سطحي ، با زيبايي محسوس ، در نهان يا آشكار رابطه دارد . چنانچه شوپنهاور مي گويد :“ شما بيست سال سن بر سن معشوقتان بيفزائيد ، آنگاه تاثير مستقيم آنرا بر روي احساستان مطالعه كنيد
اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گيج وجذب زيبايي هاي روح كه زيبايي هاي محسوس را بگونه اي ديگر مي بيند . عشق طوفاني و متلاطم و بوقلمون صفت است ، اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت . عشق با دوري و نزديكي در نوسان است . اگر دوري بطول انجامد ضعيف مي شود ، اگر تماس دوام يابد به ابتذال مي كشد . و تنها با بيم و اميد و اضطراب و “ ديدار وپرهيز “ زنده و نيرومند مي ماند . اما دوست داشتن با اين حالات نا آشنا است . دنيايش دنياي ديگري است . عشق جوششي يكجانبه است . به معشوق نمي انديشد كه كيست ؟ يك “ خود جوششي ذاتي “ است ، و از ين رو هميشه اشتباه مي كند و در انتخاب بسختي مي لغزد و يا همواره يكجانبه مي ماند و گاه ، ميان دو بيگانه نا همانند ، عشقي جرقه مي زند و چون در تاريكي است و يكديگر را نمي بينند ، پس از انفجار اين صاعقه است كه در پرتو رو شنايي آن ، چهره يكديگر را مي توانند ديد و در اينجا است كه گاه ، پس جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق كه در چهره هم مي نگرند ، احساس مي كنند كه هم را نمي شناسند و بيگانگي و نا آشنا يي پس از عشق درد كوچكي نيست
اما دوست داشتن در روشنايي ريشه مي بندد و در زير نور سبز مي شود و رشد مي كند و ازين رو است كه همواره پس از آشنايي پديد مي آيد ، و در حقيقت در آغاز دو روح خطوط آشنايي را در سيما و نگاه يكديگر مي خوانند ، و پس از “ آشنا شدن “ است كه “ خودماني “ مي شوند . دو روح ، نه دو نفر ، كه ممكن است دو نفر با هم در عين رو در بايستي ها احساس خودماني بودن كنند و اين حالت بقدري ظريف و فرار است كه بسادگي از زير دست احساس و فهم مي گريزد . و سپس طعم خويشاوندي و بوي خويشاوندي و گرماي خويشاوندي از سخن و رفتار و آهنگ كلام يكديگر احساس مي شود و از اين منزل است كه ناگهان ، خودبخود ،دو همسفر به چشم مي بينند كه به پهندشت بي كرانه مهرباني رسيده اند و آسمان صاف و بي لك دوست داشتن بر بالاي سرشان خيمه گسترده است و افقهاي روشن و پاك و صميمي “ ايمان “ در برابرشان باز مي شود و نسيمي نرم و لطيف همچون روح يك معبد متروك كه در محراب پنهاني آن ، خيال راهبي بزرگ نقش بر زمين شده و زمزمه درد آلود نيايش مناره تنها و غريب آنرا بلرزه مي آورد . دوست داشتن هر لحظه پيام الهام هاي تازه آسمانهاي ديگر و سرزمين هاي ديگر و عطر گلهاي مرموز و جانبخش بوستانهاي ديگر را بهمراه دارد و خود را ، به مهر و عشوه اي بازيگر و شيرين و شوخ هر لحظه ، بر سر و روي اين دو ميزند . عشق ، جنون است و جنون چيزي جز خرابي و پريشاني “ فهميدن “ و “ انديشيدن “ نيست . اما دوست داشتن ، در اوج معراجش ، از سر حد عقل فراتر مي رود و فهميدن و انديشيدن را نيز از زمين مي كند و با خود به قله بلند اشراق مي برد عشق زيبائي هاي دلخواه را در معشوق مي آفريند و دوست داشتن زيبائي هاي دلخواه را در “ دوست “ مي بيند و مي يابد عشق يك فريب بزرگ وقوي است و دوست داشتن يك صداقت راستين و صميمي ، بي انتها و مطلق عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا كردن عشق بينائي را مي گيرد و دوست داشتن مي دهد
عشق خشن است و شديد و در عين حال ناپايدار و نامطمئن و دوست داشتن لطيف است و نرم و در عين حال پايدار و سرشار اطمينان . عشق همواره با شك آلوده است و دوست داشتن سراپا يقين است و شك ناپذير  از عشق هر چه بيشتر مي نوشيم ، سيراب تر مي شويم و از دوست داشتن هر چه بيشتر ، تشنه تر.عشق هر چه ديرتر مي پايد كهنه تر مي شود و دوست داشتن ،نوتر. عشق نيروئي است در عاشق، كه او را به معشوق مي كشاند ، و دوست داشتن جاذبه اي است در دوست ، كه دوست را به دوست مي برد . عشق ، تملك معشوق است و دوست داشتن تشنگي محو شدن در دوست . عشق معشوق را مجهول و گمنام مي خواهد تا در انحصار او بماند ، زيرا عشق جلوه اي از خود خواهي و روح تاجرانه يا جاودانه آدمي است ، و چون خود به بدي خودآگاه است ، آن را در ديگري كه مي بيند ، از او بيزار مي شود و كينه بر مي گيرد . اما دوست داشتن را محبوب و عزيز مي خواهد كه همه دل ها آنچه را او از دوست در خود دارد ، داشته باشند . كه دوست داشتن جلوه اي از روح خدائي و فطرت اهورائي آدمي است و چون خود به قداست ماورائي خود بينا است ، آن را در ديگري كه مي بيند ، ديگري را نيز دوست مي دارد و با خود آشنا و خويشاوند مي يابد . در عشق رقيب منفور است و در دوست داشتن است كه“ در هواداران كويش را چو جان خويشتن دارند “ كه حسد شاخصه عشق است چه ، عشق معشوق را طعمه خويش مي بيند و همواره در اضطراب است كه ديگري از چنگش نربايد و اگر ربود ، با هر دو دشمني مي ورزد معشوق نيز منفور مي گردد و دوست داشتن ايمان است و ايمان يك روح مطلق است ، يك ابديت بي مرز است ، از جنس اين عالم نيست. عشق ريسمان طبيعت است و سركشان را به بند خويش مي آورد تا آنچه را آنان ، بخود از طبيعت گرفته اند بدو باز پس دهند و آنچه را مرگ مي ستاند ، به حيله عشق ، بر جاي نهند ، كه عشق تاوان ده مرگ است . و دوست داشتن عشقي است كه انسان ، دور از چشم طبيعت ، خود مي آفريند ، خود بدان مي رسد ، خود آن را “ انتخاب “ مي كند . عشق اسارت در دام غريزه است و دوست داشتن آزادي از جبر مزاج .عشق مامور تن است و دوست داشتن پيغمبر روح . عشق يك “ اغفال “ بزرگ و نيرومند است تا انسان به زندگي مشغول گردد و به روز مرگي كه طبيعت سخت آن را دوست مي دارد ، سرگرم شود ، و دوست داشتن زاده وحشت از غربت است و خود آگاهي ترس آور در اين بيگانه بازار زشت و بيهوده . عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن . عشق غذا خوردن يك حريص گرسنه است و دوست داشتن “ همزباني در سرزمين بيگانه يافتن “ است
در تئاتري “ قهرماني ، در برابر پادشاه ، براي نمايش تيزي و قدرت شمشيرش ، ميله فولادي را گذاشت و با يك ضرب شمشيرش ،دو نيم كرد و همه به حيرت افتادند ، پادشاه حرير لطيف و نرمي را – كه همچون پاره ابر سپيد صبحگاهي لطيف و سبك – در هوا رها كرد و پرده حرير در حاليكه همچون توده متراكم رودي در فضا به آرامي و زيبايي و ظرافت روح يك شاعر ، باز مي شد و مي شكفت ، پادشاه ، بنرمي و آهستگي و وقار و اطمينان ، شمشيرش از ميانه آن گذر داد و ، بي آنكه احساس كمترين مقاومتي كند ، پرده حرير دونيم شد و هر نيمه اي در فضا ، بسويي رفت و از عبور شمشير از قلب پرده ابريشمي حرير ، كمترين چيني بر آن نيفتاد و گويي گذر شمشير را از ميانه خويش احساس نكرد ، و شمشير نيز چنان مي گذشت كه پنداري از قلب پاره ابر صبح بهاري ، يا توده سپيد دودهاي سيگار شاعري ، غرقه در اثير خيال ، مي گذرد ! آه ! كه عاجزم از “ الف و نشر مرتب “ ساختن كه عشق كدام شمشير است و دوست داشتن كدام شمشير . معذورم داريد كه نمي توانم . من حوري ماسينيونم كه در برابر اين چيزها پريشان مي شد . ظرافت ، لطافت ، هر چه رنگ و بو و طعم غير مادي تر و غير عادي تر و غير زميني تر و غير مفيد تر دارد روح او را ببازي مي گرفت
اين است آتش عشق در خدا ! يعني چه ؟ آتش عشق كه اينجوري نيست پس اين آتش دوست داشتن است . آري ، آتش دوست داشتن است ، عجب !؟ منهم مثل همه عارف ها و شاعرها حرف مي زدم ! آتش عشق ؟! آنهم در خدا ؟ نه ، آتش دوست داشتن است كه داغ نيست ، سرد نيست ، حرارت ندارد ، چرا ؟ كه نيازمندي ندارد كه غرض ندارد ، كه رسيدن ندارد ، كه يافتن ندارد ، كه گم كردن ندارد ، كه بدست آوردن ندارد ، كه بكار آمدن و بدرد خوردن ندارد ، كه التهاب و اضطراب ندارد ، كه تلاطم ندارد ، كه شك و ترديد ندارد ، كه دور و نزديك ندارد ، كه بيم و اميد ندارد ،كه مرگ و حيات ندارد ، كه قفس ندارد ، كه انتظار ندارد ، كه اتهام ندارد ، كه تعبير و تاويل ندارد ، كه ترس و لرز ندارد ، كه تب و تاب ندارد ، كه قيد و بند ندارد ، كه شرط ندارد ، كه بازگشت ندارد ، كه توقف ندارد ، كه رفتن ندارد ، كه رياضت ندارد ، كه حماقت ندارد ، كه نفهميدن ندارد كه ضرورت و مصلحت و فايده و “چرا“ و “ براي“ و اقتضا و اختلاف و تناسب و تضاد و كفر و شرك و سستي ايمان و هوي و هوس و لذت و الم نداردآتش است و نه آتش عشق ، آتش دوست داشتن است
اسب ها ! بله ، گفتم بعضي روح ها مثل اسب اند . هر اسبي نقطه تحريكي دارد ، گاه اسبي با خشن ترين تازيانه ها اخم به ابرو نمي آورد ، اگر نيشتري هم به بغلش فرو بري حس هم نمي كند ، حس كه مي كند اما تكان نمي خورد . مثل اينكه حس نكرده است . اما همين اسب يك يا چند نقطه اي يا نقاطي بر روي گردنش ، پشتش ، سينه اش ، زير گلويش ، كه با كوچكترين اشاره نوك انگشت كوچك ، ناگهان رم مي كند و همچون پرنده اي كه ناگهان بهراسد ، پر مي گشايد و مي پرد . چنان جنون سرعت مي گيرد كه هر سوار كار ماهري را بزمين مي اندازد ، هر مانعي را كه در سر راهش سبز شود رد مي كند ، جست مي زند كوه و دشت و دره و رود و تپه و ماهور و دريا و شهر و هر چه و هر كس و هر جا را كه هست ، مي برد و مي زند و مي شكند و مي اندازد و مي رود تا , از پا در آورد ، تا از چشم گم شود . و من ، احساس مي كنم روحم روح يك اسب است ، نه پست تر از اسب و نه برتر از اسب ، اما نه اسب گاري ، در شكه ، و نه اسب سواري و كرايه . اسب بي زين و برهنه ، اسب چموش و سركش و لگد زدن بر خوي وحشي . نه كه دهنه برنگيرد ، چرا اما بسختي ، به خطر ، دير راست است ، خسته كننده اما اگر ايمان بيتاب زنداني زمين – كه شوق معراج دارد و عشق ديداري در آن سوي آسمان ها – توانست بر سرش لگام زند و بر پشتش بر جهد و تازيانه دردناك سخني آشنا بر او بنوازد ، تند بادها را پشت سر گم مي كند و از صداي تندرها ي آسمان سبقت مي گيرد و همچنين تير ، دشت زمين را در مي نوردد و از فراز ديواره افق بر مي پرد و در سينه بلورين و لطيف سپيده دم فرو مي رود و در يك چشم زدن ، شاهزاده اي در بند غلامان بيگانه را كه آهنگ فراز از سرزمين غربت زمين و گريز از خيمه گاه وحشيان و دشمنان پليد و كينه توز زير اين آسمان دارد ، و از بيم اسارت در چنگ سوداگران و برده فروشان اين سيه بازار ، عزم ديار خويش كرده است به مرز عالم ديگر مي رساند و بشتاب پرش يك آرزو ، او را به درگاه خود آنجا كه در و ديوارش و ساكنانش همه خويشاوندان چشم انتظار وي اند – مي برد ، درگاه بلندي كه بردامنه كوهستان مغروري نشسته است كه ننگ هيچ گامي را نپذيرفته و بر چهره اش ، خدشه هيچ نگاه چركين و نكبت و مجروح كننده اي نيافتاده و به مزبله هيچ “ فهم “ تنگ و كوتاه و عفني نيالوده است
عشق گاه جابجا مي شود و گاه سرد مي شود و گاه مي سوزاند . اما دوست داشتن از جاي خويش ، از كنار دوست خويش ، بر نمي خيزد ، سرد نمي شود كه داغ نيست نمي سوزاند كه سوزاننده نيست
عشق رو به جانب خود دارد . خود خواه است و “ خود پا“ و حسود و معشوق را براي خويش مي پرستد و مي ستايد اما دوست داشتن رو به جانب دوست دارد ، دوست خواه است و دوست پا و خود را براي دوست مي خواهد و او را براي او دوست مي دارد و خود در ميانه نيست
عشق ، اگر پاي عاشق در ميان نباشد ، نيست . اما در دوست داشتن ، جز دوست داشتن و دوست ، سومي وجود ندارد .عشق بسرعت به كينه و انتقام بدل مي شود و آن هنگامي است كه عاشق خود را در ميانه نمي بيند ، اما دوست داشتن به آن سو راهي نيست . و هرگاه آنكه “ دوست داشتن “ را خوب مي داند و خوب احساس مي كند ، خود را در ميانه نمي بيند ، بسرعت و بسادگي ، به فداكاري و ايثاري شگفت و بي شائبه و بزرگ و پرشكوه و ابراهيم وار بدل مي شود و در اين هنگام است كه خود را ديگر نيست و ديگر نمي تواند باشد و در آينه اي كه دوست دارد لكه اي مي نامد و دستور مي دهد . و واقعي و صميمي و از روي ايمان قطعي ، نه تعارف و ادا واطوار ، و اين ، هم از هنگام گفتنش و هم از سوز سخنش پيدا ست . كه آن لكه را از روي آينه پاك كن ! تا آينه كه ديگر چهره مرا در خود نخواهد ديد به عبث مي گويد :“ آه ! آيا اين لكه را پس از من پاك خواهي كرد ؟ آيا لكه ديگري بر آينه خواهد گشت ؟ نه نه نه ! پس از من ، سراسر اين آينه را سياه كن اين لكه را بر تمام صحفه آينه بگستران ! جيوه هاي آينه را همه بتراش تا تصويري بر آن نايستد . آينه را خاك آلود كن و خاك عزا بر سرش بپاش تا نور خورشيد هم بر آن نتابد ، تا پس از من ندرخشد ، برق نزند ، آه ، چه بگويم ؟ آينه را بشكن ! ريز كن}

_{اگه تا روز قیامت داشتنت نباشه قسمت}

_{چشم به راه تو میمونم با دلی پر از صداقت}

_{اگه با اشکهای گرمم دل سنگ برام بسوزه}

_{اگه جسم من بپوسه بعده دنیای دو روزه}

_{اگه نقش قصه هاشی مه روی قله ها شی}

_{بری و از من جدا شی اگه باشی یا نباشی}

_{نه فقط عاشقت هستم مرحمی رو قلب خسته ام}

_{این تویی که می پرستم سرسپرده تو هستم}

_{اگه جای تو به این دل همه دنیا رو ببخشنند}

_{میگذرم از هرچه دارم اگه باشی عاشق من}

_{اگه زنجیره به پاهام اگه قفل و اگه صد بند}

_{میرسم هر جا که هستی به تو و عشق تو سوگند}

_{اگه باشی تاجی بر سر یا که از ذره ای کمتر}

_{دل من داغ تو داره تا ابد تا روزه آخر}

_{اگه با یک قلب تب دار بشم از عشق تو بیمار}

_{یا وجود عاشقم را ببرم تا چوبه دار}

_{اگه زندگیم فنا شه طعمه خشم خدا شه}

_{یا که در حسرت عشقت روحم از بدن جدا شه}

_{اگه قلبمو شکستی رفتی و از من گسستی}

_{مهربون یا خودپرستی هر چه هستی هر که هستی}

_{نه فقط عاشقت هستم مرحمی رو قلب خسته ام}

_{این تویی که می پرستم تو بتی من  بت پرستم}

 
<sub>ای آسمان!باورمکن

 
کاین پیکره محزون منم


من نیستم ! من نیستم


رفت عمر من ، از دست من


این عمر مست و پست من


یک عمر با بخت بدش بگریستم ، بگریستم


لیک عمر پای اندرگلم


باری نپسرید از دلم


من چیستم ؟ من کیستم</sub>

تو را ساختم با اون برفا ، آدم برفي
تو اون شب اومدي دنيا ، آدم برفي
 شبي كه عمرش از هر شب دراز تر بود
به او شب ما مي گيم ، يلدا ،
آدم برفي
يه جورايي من و تو عين هم هستيم
 توام تنها ، منم تنها ، آدم برفي
من عاشق بودم و خواستم پناهم شي
 توام عاشق بودي اما ، آدم برفي
همه انگار پي اونن كه كم دارن
تو بودي عاشق گرما ، آدم برفي
منم از عشقم و اسمش واست گفتم
نوشتم با دسام زيبا ، آدم برفي
تو خنديدي و گفتي ، قلبت از يخ نيست
 تو عاشق بودي عين ما ، آدم برفي
 تو گفتي كه براش مي ميري و مردي
 آره مردي همون فردا ، آدم برفي
ديگه يخ سمبل قلباي سنگي نيست
سفيدي داشتي و سرما ، آدم برفي
تو آفتاب و مي خواستي تا دراومد اون
 واسش مردي ، چه قدر
زيبا ، آدم برفي
نمي ساختم تو رو اي كاش واسه بازي
تو يه پروانه اي حالا ، آدم برفي
چه آروم آب شدي ، بي سر و صدا رفتي
بدون پچ پچ و غوغا ، آدم برفي
كسي راز تو رو هرگز نمي فهمه
 چه قدر عاشق ، چه قدر رسوا ، آدم برفي
 من اما با اجازت مي نويسم كه
تو روحت رفته به
دريا ، آدم برفي
تو روحت هر سحر خورشيد و مي بينه
 مي بينيش از همون بالا ، آدم برفي
ببخشيد كه واسه بازي تو را ساختم
قرار ما شب يلدا ، آدم برفي

گفتگو كني؟


من در پاسخ گفتم : اگر وقت  داريد

 
خدا  خنديد : وقت من بي نهايت است


در ذهنت چيست كه مي خواهي از من  بپرسي؟

دست هاي  خدا  دستانم را   گرفت


براي مدتي   سكوت كرديم


و من دوباره پرسيدم : به عنوان يك پدر


مي  خواهي  كدام درس هاي زندگي را فرزندانت بياموزند؟


او گفت : بياموزند  كه آنها نمي  توانند كسي را وادار كنند  كه عاشقشان 

بياموزند  كه  درست  نيست  كه  خودشان را با  ديگران  مقايسه  كنند


بياموزند كه فقط چند ثانيه طول مي  كشد تا زخم هاي  عميقي   در قلب

  آنان كه دوستشان داريم ايجاد  كنيم


اما  سالها طول مي  كشد تا اين زخمها را التيام بخشيم


بياموزند  كه ثروتمند  كسي  نيست  كه بيشترين  ها را دارد


كسي  است كه به  كمترين ها نياز دارد


بياموزند  كه انسانهايي  هستند  كه آنها را  دوست دارند


فقط  نمي دانند كه  چگونه احساساتشان را نشان دهند


بياموزند  كه  دو نفر  مي  توانند با هم به   يك  نقطه  نگاه  كنند  اما آن را


  متفاوت ببينند

بياموزند  كه  كافي  نيست كه فقط آنها ديگران را ببخشند

بلكه آنها  بايد خود را نيز ببخشند


من با خضوع   گفتم : از شما به  خاطر  اين گفتگو متشكرم


آيا  چيز   ديگري هست كه دوست  داريد فرزندانتان بدانند؟


خداوند لبخند  زد  و  گفت


فقط اينكه  بدانند من اينجا هستم

هميشه 

مگه ازت چي كم دارم كه روز و شب ناز مي كني

فكر مي كني ازم سري ، بال داري ، پرواز مي كني؟ 

 ما رو بگو سپرديمش دل و چشامونو به كي

اون كه به

زندگي مي گه ، نمايش عروسكي

 دارم از تو مي نويسم تو يه روز سرد برفي

قلمم نمي نويسه ، مي گه تو نداري حرفي

 برو ديگه نبينمت ، خاطر خواهيت دروغ بوده

تو خلوتم با گريه هام ، چه قدر سرت شلوغ بوده

روشني چشات نداره مرزي

تو خيلي بيشتر از اينا مي ارزي

 

_{ماه نمي دونست چه جوري بتابه}

^{زيبا تو كه بار مژت يه}

 
^{دنيا رو مات مي كني}

اوني كه مي خواستم عهدشو شكست و

 به پاي عشق جديد نشست و

 چش روي آرزوم هميشه بست و

 پشت مه پنجرمون رها شد

 اوني كه

مي خواستم مث اشك چكيد و

 تو طول راه يهو يكي رو ديد و

 صداي از ما بهتر و شنيد و

 به خاطر هيچي ازم جدا شد

اوني كه مي خواستم دل ما رو بردو

 تو راه كه مي رفت به يكي سپرد و

 تو خاطرش ، خاطره ي ما مرد و

 يكي ديگه تو روياهاش خدا شد

 اوني كه مي خواستم دل ازم بريد و

 بين گلا يه گل تازه چيد و

 به اوني كه دلش مي خواس رسيد و

 مثل تموم مردا بي وفا شد

 اوني كه مي خواستم زود ازم گذشت و

 يه روزي رفت و ديگه بر نگشت و

منكر مجنون شد و كوه و دشت و

منكر عشق و بودن با ما شد

 اوني كه مي خواستم زير قولش

زد و

با يكي ديگه پيش من اومد و

 به خاطر اون به ما گفتش بد و

 عزيز تر از ديروز و از حالا شد

اوني كه مي خواستم شدش از ما سرد و

 پيغام دادش كه ديگه برنگرد و

 بد بودن ما رو بهونه كرد و

 غيبش زد و يك دفعه كيميا شد

اوني كه مي خواستم ما رو بد شناخت و

 هستي شو پيش يكي ديگه باخت و

 قصر من و با يكي ديگه ساخت و

شكر خدا باز ولي پادشا شد

اوني كه مي خواستم من و داد به باد و

رفت پيش اون كس كه دلش مي خواد و

 زد زير عشقش تا يادش نياد و

 اسم منم جز آدم بدا شد

اوني كه مي خواستم من و زد كنار و

 خزونشو

يه جوري كرد بهار و

قايم شدش تو يه عالم غبار و

 تقدير ما مثل موهاش سيا شد

اوني كه مي خواستم آخرش گم شد و

 بازيچه ي چشماي مردم شد و

 وارد عشق صد و چندم شد و

 توي خيال كس ديگه جا شد

 اوني كه مي خواستم ، ولي انگار مده

مال همه يه جورايي گم شده

كاش از ميون غبارا بياد و

بهم بگه هر چي مي گي بيخوده

 

شاكي پرونده سلام ، درسته من متهمم

حتي براي متهم شدن پيش تو هم كمم

چه ذوقي كردم ، شنيدم گفتي شكايت مي كني

اما دلم گرفت كه گفتي ،

منو اذيت مي كني

من تو رو اذيت مي كنيم ، مني كه مي ميرم برات

مني كه تندي مي شكنم زير تولد نگات

تو حكم من نوشته بود ، طبق مواد يك و بيست

تو روزگار من و تو اين كارا عاقلانه نيست

معلومه عاقلانه نيست ، عاشق كه عاقل نمي شه

ولي با اين جواب من كه حكمي باطل نمي شه

شاكي

محترم ، گلم ، بگو كه زندونيم كنن

بگو پيش پاي چشات ، يك شبه قربونيم كنن

بگو به افتخار تو ، بيان منو دار بزنن

علت ديوونگيمو ، تو كوچه ها جار بزنن

بگو كه از رو قصمون كلي لالايي بسازن

عكساي زيبا رو ولي اينجا و اونجا ، نندازن

آخه حسودي مي كنم ، بفهمن اين راز و همه

 فردا تقلب كنن از جنون اين متهمه

 دوس ندارم زيباي من از هر كسي شاكي باشه

متهم اون نبايد تو كره ي خاكي باشه

شاكي من ، قانون مي گه : به هر كي رو كنه جنون

چون قانونو نمي شناسه ، ديگه نه تنبيه و نه اون

متهمت ، اما مي خواس ، شامل اين بندا نشه

به خاطر همين داره ،

باراي عقلو مي كشه

نشسته تنها ، اين گوشه ، بدون حامي و وكيل

كلي خوشش اومده از عشق تو وجرم و دليل

خوب مي دونه اگه وكيل ببنده اين پرونده رو

مي چينه از لباي تو گلاي سرخ خنده رو

درسته كه عاشقتم ، اما مگه من ديوونم

خنده رو از تو بگيرم ، كه بي چشات نمي تونم

خلاصه كه

شاكي ماه ، صاحب پرونده ي من

خاطره ي گذشته هام ، مالك آينده ي من

متهمت قصدي نداشت ، عاشقيشو به دل نگير

فقط اونو قبول بكن ، به چشم مجرمي اسير

اينجا وكيلي نمي ياد كه بگه من جنون دارم

چون اگه آزادم كنن ، باز سرتو درد مي يارم

شاكي نازنين من ، مزاحمت شدم ، ببخش

 مثل تمام لحظه ها ، بتاب و آروم بدرخش

متهمت قول مي ده كه ديگه به تو نامه نده

درسته ديوونس ولي موندن رو قول بده

فك نكني نامه ي من شده مثل دفاعيه

شاكي گل ، نشون ندي اين مدرك و به قاضيه

نشون بدي اونم مي گه به خاطر درد جنون

متهمت گناه داره ، بگذر از اتهام اون

ولي

تو اين كار و نكن ، مي خوام اسيري بكشم

تابلوي چشماي تو رو ناز و كويري بكشم

فداي چشمات كه تو نور ، هطار و صد رنگ مي شه

زرد پاييزي مي پوشي ، چشات چه خوش رنگ مي شه

راحت شدي از دست من با شعر و عشق و التماس

نمي گم اما ، نمي يام ، بيرون از اين رخت و لباس

 به شاكي مثل گلم

، از مني كه متهمم

زيبا جون اشكال نداره ، امضا كنم كه مريمم ؟

مريم ديوونه ي تو ، يازده آبان و يه روز

 جرم من افتخارمه ، به قاضيم مي گم هنوز

يادت باشه لحظه ي صدور حكم ، تو محكمه

دلت نسوزه ، نگذري از تقصير متهمه

شاكي هيچ كس نشو ، فقط اينو ازت مي خوام

فداي شاكي

گل و جرم جنون و اتهام

الهي دروازه ي بخت ، به روت هميشه وا بشه

دست به خاكستر بزني ، الهي كه طلا بشه

متهم هر چي رديف ، رديف پنج و دو و سه

نمي ذارم تو عاشقي ، كسي به گردم برسه

با تو بودن خوبست                                                                             و کلام تو
                                        مثل بوی گل در تاریکی است
                               مثل بوی گل در تاریکی وسوسه انگیز است.

بوی پیراهن تو مثل بوی دریا نمناک است مثل باد خنک تابستان مثل تاریکی خواب انگیز است

گفتگو با تو مثل گرمای بخاری ونفسهای بلند آتش
                                                                                      می برد چشم خیالم را

تا بیابانهای دورترین خاطره ها
                                        -که در آنها گنجشکان بر سنبل گندمها
                                                                                      اهتزازی دارند.

نوشخند تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو

می برد گرگ نگاهم را
                             تا چراگاه چالاکترین آهوها
                                                              می برد آرزوی دستم را
تا نهان مانده ترین گوشه ی اندام تـــــــــــــــــــــــــــــــو
                                                                                -این پهنه ی پاک زیبا.

مثل دریائی تو                    - اندوه انگیز و غرور آهنگ           مثل دریای بزرگ بوشهر-

که پر از زورق آزاد پریشانگرد است
                                                                       مثل زورق که پر از مرد است

مثل ساحل که پر از آواز است
                                          مثل دشــــــــــــــــــــــتـــــــــــــســـــــــــــتـــــــــــــان

                    کـــــــــه بـــــــــــــــزرگ و بــــــــــــــازســــــــــــــــــــــــــــــت

تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو                                  ظـــــــــــــریـــــــــــفــــــــــــــــی

                                    مثل گلدوزی یک دختر عاشق

- که دل انگیز ترین گلها را
                                                                  روی روبالشی عاشق خود می دوزد.

با تو بودن خوبست         ةـــــــــــــــــــو چراغی            مــــــــــــــن شــــــــــــــــــــــب
 
                    که به نور تو کتاب دل تو  و کتاب دل خود را که خطوطه تن تست


      خوش خوشک می خوانم                                                  تو درختی من آب


              من کنار تو آوازه بهاران را می خندم و می خوانم و می گریم و می خوانم.


با تو بودن خوبست

تو قشنگی

مثل تو مثل خودت

مثل وقتی که سخن می گوئی

مثل هر وقت که بر می گردی از کوچه به خانه

مثل تصویر درختی بر آب

روی کاشانه در چشمان منتظرم می روئی.


                                                                                      منوچهر آتشی