| تبليغات | X |
|
ای کاش سرنوشت اشتباه می نوشت
|
بي تو در مي يابم،
چون چناران كهن
از درون تلخي واريزم را.
کاهش جان من اين شعر من است.
آرزو مي كردم ،
كه تو خواننده شعرم باشي.
-راستي شعر مرا مي خواني؟-
نه،دريغا،هرگز،
باورم نيست كه خواننده شعرم باشي.
-كاشكي شعر مرا مي خواندي!-
بي تو من چيستم ؟ابر اندوه
بي تو سرگردانتر ،از پژواكم
-در كوه
گردبادم در دشت،
برگ پاييزم،در پنجه باد.
بي تو ،سرگردانتر ،
از نسيم سحرم
از نسيم سحر سرگردان
بي سر و بي سامان
بي تو- اشكم،
دردم،
آهم.
آشيان برده ز ياد
مرغ درمانده به شب گمراهم.
بي تو خاكستر سردم،خاموش،
نتپد ديگر در سينه من ،دل با شوق،
نه مرا بر لب ،بانگ شادي،
-نه خروش
بي تو ديو وحشت
هر زمان مي دردم
بي تو احساس من از زندگي بي بنياد،
و اندر اين دوره بيدادگريها هر دم
كاستن،
كاهيدن،
كاهش جانم،
كم
كم.
چه كسي خواهد ديد،
مردنم را بي تو؟
بي تو مردم،مردم.
گاه مي انديشم ،
خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي ،روي تو را
كاشكي مي ديدم.
خداحافظ .شايد وقتي ديگر
شروع هر سخن نام خدا هست
که نامش بهر هر دردی دوا هست
خد ا و ند حکیم عا لم آ را
که یکسو می کند آما ل ما را
خداوندی که نامش چاره سازاست
هم او محرم به دل دانا به راز است
چو بیست و هفتم از ماه رجب شد
حرا را ما جرا ئی بس عجب شد
حرا را شو ر دیگر باشد امشب
حدیث از کو ی دلبر باشد امشب
چو جبرا ئیل پر سوی حرا زد
منور شد حرا.. وانگه صدا زد :
بخوان احمد .. بخوان احمد به تعجیل
بگفتا : ا می ام نی ا هل تحصیل
منو ر ظلمت غا ر ا ز حضور ش
هرا سان احمد ا ز گفتا ر و نو رش
نو ا ئی کز ا مین د لبر آ ید
ندای " اقراء یا احمد " سراید
بگفت او را که : " اقراء باسم ربک"
کزآن لرزد به خود هر صاحب شرک
امین مکه چون منظور قل شد
یتیم آمنه ختم الرسل شد
محمد موجب فخر خدا هست
مراد و رهنمای مرتضی هست
محمد " لیله الاسری " بدیده
به سویش " کوثر کبری" رسیده
محمد شمع جان عاشقان است
محمد مقتد ای عارفان است
بگو ید جمله مشرک شکن را
" و انی کنت کنزا مخفیا" را
"الم نشرح لک صدرک" برایش
"رفعنا عنک وزرک" رهنمایش
لقا یش آرزوی راهب دیر
رخش بهر حلیمه منشاء خیر
خدا و ند ا . . به حق ا ولیا یت
به حق عا بد ان بی ریا یت
مران از درگه این بی آبرو را
ز " عاشق " کن قبول اشعار او را
مبا ر ک با شد ا ین عید خجسته
به صا حب محفل و جا نهای خسته
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار الود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروزها ، دیروزها !
دیده گانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد و درد
می خزند ارام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می ارم که در دستان من
روزگاری شعله می زد خون شعر
خاک می خواند مرا هر دم به خویش
می رسند از راه که در خاکم نهند
اه ، شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره ی دنیای من
چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من با یاد من بیگانه ای
در بر ائینه می ماند به جا
تار مویی ، نقش دستی ، شانه ای
هر چه به جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان می شود
می شتابند از پی هم بی شکیب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره می ماند به چشم راهها
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک !
بی تو ، دور از ضربه ای قلب تو
قلب من می پوسد انجا زیر خاک
بعدها نام مرا باران و باد
نرم می شویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ
