| تبليغات | X |
|
ای کاش سرنوشت اشتباه می نوشت
|
زندگي
زندگي دفتري از خاطره هاست
خاطراتي شيرين
خاطراتي مغشوش
خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلند
ما ز اقليمی پاك كه بهشتش نامند
به چنين رهگذری آمده ايم
گذری دنيا نام كه ز نامش پيداست مايه ی پستی هاست
ما ز اقليم ازل ناشناسانه بدين دير خراب آمده ايم
چويكی تشنه به ديدار سراب آمده ايم
ما در آن روز نخست تك و تنها بوديم
خبری از زن و معشوقه و فرزند نبود
سخنی از پدر و مادر دلبند نبود
يك زمان دانستيم
پدر و مادر و معشوقه و فرزندی هست
خواهر و همسر دلبندی هست
زندگي دفتري از خاطره هاست
خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلند
روزی از راه رسيد كه پدر لحظه ی بدرودش بود
ناله در سينه تنگ اشك در چشم غم آلودش بود
جز غم و رنج توانكاه نداشت
سينه اش سنگين بود قوت آه نداشت
با نگاهی ميگفت: بعد از آن خستگی و پيری و بيماری ها
دفتر عمر پدر را بستند
ای پسر جان بدرود ای پسر جان بدرود
لحظه ای رفت و از آن خسته نگاه اثری هيچ نبود
پدرم چشم غم آلوده ی حيرانش را بست و ديگر نگشود
زندگي دفتري از خاطره هاست
خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلند
روزی از راه رسيد كه چنان روز مباد
روز ويران گر سخت
روز طوفانی تلخ
كه به دريای وجودم همه طوفان انگيخت
زورق كوچك بشكسته ما در دل موج خروشنده دريا افتاد
كاخ اميد فروريخت مرا
مادر از پا افتاد
در نگاهش خواندم،مادرخسته تن خسته دلم
زمن آهنگ جدايی دارد
حالت غمزده اش
چشم ماتم زده اش با من گفت
كزين بند گران عزم رهايی دارد
مادرم آنكه چو خورشيد به ما گرمی داد
پيش چشمم افسرد
باغ سرسبز اميدم پژمرد
اشك نه هستی من گشت در جانم و از ديده به رخسار دويد
مادرم رفت و به تاريكی شبها گفتم
آفتابم ز لب بام پريد
زندگي دفتري از خاطره هاست
خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلند
لحظه ای مي آيد، لحظه ای صبرشكن
كه يتيمی سر راهی گريد
پدری نيست كه گردی ز رخ او برگيرد
مادری نيست كه درمانده يتيم جای در دامن مادر گيرد
زندگي دفتري از خاطره هاست
بارها ديده ام و ميبينم مادری اشك آلود
با نگاهی پر درد چشم در چشم غم آلود پسر دوخته است
وز تهی دستی خويش بهر تنها فرزند
سالها حسرت و ناكامی اندوخته است
پشت سر ميبيند دشت تا دشت غم و غربت و سرگردانی
پيش رو مينگرد كوه تا كوه پريشانی و بی سامانی
من به جز سكه اشك چه توانم كه بپايش ريزم
نه مرا دستی هست كه غمی از دل او بردارم
نه دلی سنگ كزاو بگريزم
زندگی دفتری از خاطره هاست
خاطراتی شيرين كه دو دلداده شاد
دور از چشم حسود
دست در دست و نگه در نگه و روی به روی
بوسه ها از لب هم برگيرند
همه تن روح شوند، نغمه زندگی آغاز كنند
به جهانی كه بود پاك تر از صبح بهار
بال در بال چو مرغان سحرگرم پرواز كنند
زندگي دفتري از خاطره هاست
خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلند
لحظه ای می آيد لحظه ای محنت خيز كه شبی درد آلود
عاشق خسته دلی ناله ی غمناك كند
پيش چشمی كه از آن گريه ی غم ميريزد
يار دلخواهش را در دل خاك كند
يكزمان دانستيم پدر و مادر و معشوقه و فرزندی هست
خواهر و همسر دلبندی هست
يكزمان ميبينيم پدر و مادر و معشوقه و فرزندی نيست
خواهر و همسر دلبندی نيست
ما همه همسفريم
كاروان ميرود و ميرود آهسته به راه
مقصدش سوی خداست
همه از سوی خدا آمده ايم
باز هم رهسپر كوی خداييم همه
ما همه همسفريم
ليك در راه سفر غم و شادی به هم است
ساعتی در اين دشت غريب
ميرسد راهروی خسته به خرمكده ای
لحظه ای در دل اين وادی پير
ميرسد همسفری شاد به ماتمكده ای
زندگي دفتري از خاطره هاست
خاطراتي شيرين
خاطراتي مغشوش
خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلند
يكنفر در شب كام
يكنفر در دل خاك
يكنفر همدم خوشبختی هاست
يكنفر همسفر سختی هاست
چشم تا باز كنيم عمرمان ميگذرد
وز سر تخت مراد پای بر تخته ی تابوت گذاريم همه
ما همه همسفريم
پدر خسته به راه
مادر بخت سياه
سوگواران پسر و دختر تنها مانده
عاشقانی كه ز هم دور شدند
دخترانی كه چو گل پژمردند
كودكانی كه به غربت زدگی خفته در گور شدند
همگی همسفريم
تا ببينيم كجا ، باز كجا چشممان بار دگر سوی هم باز شود
در جهانی كه در آن راه ندارد اندوه
زندگی با همه معنی خويش از نو آغاز شود
زندگي دفتري از خاظره هاست
خاطراتي شيرين
خاطراتي مغشوش
خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلند
این روزها، این روزهای استخوانسوز
پایان عمر عشق و آغاز جدائیست
این لحظه ها، این لحظه های مرگ پیوند
آخر نفسهای چراغ آشنائیست
***
چشمت پر از حرف است و لبهای تو خاموش
سر میکشد از جان تو فریاد بدرورد
من بر تو حیران،بر تو گریان،برتو مشتاق
پا تا سرم سرد ونگاهم آتش آلود
***
در دیده ی مات تو آهنگ وداع است
ایوای من،در این سفر باز آمدن نیست
ای جان من! در چشم بیتابم نگه کن
تو میروی اما مرا جانی بتن نیست
***
تو میروی، تو میروی غمناک غمناک
اما تو میخواهی که من گریان نباشم
تو میروی،تو میروی ای گرمی جان
اما زمن خواهی تن بیجان نباشم
***
درماندگی از دیده ی من میتراود
جغد غریبی بر سر بامم نشسته است
مست از تو بودم،ساقی بزمم تو بودی
بی روی تو می ریخته، جامم شکسته است
***
تو ریشه بودی من درخت سبز بودم
با دوریت هر شاخه ام بی بارو برگست
اکنون که میبینم ترا در چنگ پائیز
در گوش من، در جان من ، فریاد مرگست
***
میبوسمت میبوسمت ای تک مسافر
میبینمت بهر سفر پا در رکابی
جانا درنگی، تاسپند اشک ریزم
بر آتش دل-از چه اینسان در شتابی؟
***
من باتو عمری همسفر بودم در این راه
در پیش پای ما بسی صحرا و دشت است
اما تو راهت را جدا کردی زراهم
خواندم ز چشمت کاین سفر بی باز گشت است
رفتی؟ برو،دست خدا همراهت ای دوست
چون فرصت دیدار، بیش از یک نفس نیست
تو میروی اما من آن مرغ خموشم
کاین باغ در چشم غمینم جز قفس نیست
***
این روزها این روزهای استخوانسوز
پایان عمر عشق وآغاز جدائیست
این لحظه ها، این لحظه های مرگ پیوند
آخرنفسهای چراغ آشنائیست
در انزوای مبهم خزان
در های وهوی جانسوز توسنان
در روبه روی صلابت نامير كوهها
با سنگها بگو چه انديشه ميكند
در التهاب هر سنگ زهمهمه ی جويبارها
در التهاب گردش در زمانه ها
از ابتدای جوشش خورشيد تا به حال
انديشه سياه وخاكستری نمای خاك
برده است روح گرم را از جسم سنگها
با سنگها بگو چه انديشه ميكند
باران شسته است غرور سنگ را
گردش نبرده است شكوه سنگ را
اي كاش در تنهايی شب فام سنگها
می يافت درويش ان شوكت مرگ را
داني كه شب به روز و روز به شب
با سنگها چه انديشه ميكند؟
آه دانم كه سنگ را چه انديشه است
او در خيال امروز ترسيده است
راستی ! او در انديشه من است
سنگها با ما انديشه ميكنند!
دوستان شرح پريشاني من گوش کنيد
داستان غم تنهايي من گوش کنيد
قصه ي بي سر و ساماني من گوش کنيد
گفت و گوي من و حيراني من گوش کنيد
شرح اين آتش جان سوز نگفتن تا کي ؟
سوختم سوختم اين راز نهفتن تا کي؟
روزگاري من و دل ساکن کويي بوديم
ساکن کوي بت عربده جويي بوديم
عقل و دين باخته ديوانه ي رويي بوديم
بسته ي سلسله ي سلسله مويي بوديم
کس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود
يک گرفتار از اين جمله که هستند نبود
نرگس غمزه زنش اين همه بيمار نداشت
سنبل پرشکنش هيچ گرفتار نداشت
اين همه مشتري و گرمي بازار نداشت
يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت
اول آن کس که گرفتار شدش من بودم
باعث گرمي بازار شدش من بودم
عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او
داد رسوايي من شهرت زيبايي او
بس که دادم همه جا شرح دلارايي او
شهر پر گشت زغوغاي تماشايي او
اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بي سر و سامان دارد؟
