لحظه ی زندگی زیباترین لحظه ، لحظه ای است که ببینی در دل

 یک کویری بی آب و علف جوانه ای سر از خاک بلند کرده و به

 خورشید و آسمان و ابرها سلام می کند زیباترین لحظه ، لحظه ای

 است که صدای زوزه ی باد بر دل کوهسار می پیچد و گویی بُغضی

 راه گلویش را بسته است و خود را به کوهساری زند تا اشکانش

 جاری شود و از شرّ بُغض آزاد شود زیباترین لحظه ، لحظه ای

 است که در ناامید ترین لحظه ی زندگیت خورشیدِ امید بر دلت بتابد

 و جوانه ی امید از دلت برویَد. زیباترین لحظه آن لحظه ای است که

 حس کنی خدا در همین نزدیکی هاست در سایه سار درختان سر به

 فلک کشیده ی کاج در میان گلهای رنگ رنگ باغچه در میان صدای

 زوزه ی باد و رعد و برق آسمان و گریه ی ابر بر زمین خدا این

 منم ، گمشده در مه ، ستاره ای سرگردان در کهکشانی بی انتها ،

 فرورفته در قعر اقیانوسی عمیق و تاریک. من گم شده ام ، من در

 دنیای متروک تنهایی خود که تاریک ترین شب ها و ابری ترین

 روزها را دارد و باد زیر آوار غروب کوچه هایش را دلتنگ

 می نوازد گم شده ام. آری من گم شده ام اگر براستي خواستن توانستن

 بود محال نبود وصـال! و عاشقان که هميشه خواهانند ، مي تـوانـستند

 تنها نباشند و من هم میروم ای دوستان روزی غریبانه . بدین سان کم

 شود از جمعتان یک فرد دیوانه . بله یک شب شبی سرشار طعم

 آرزوهایم . شبی که آسمان سرگرم نم نم های بارانه . نمیدانم که آنگه

 بعد من اینجا چه خواهد شد. و با این خاطرات من چه خواهد کرد این

 خانه . دریغا یاسمن ها را چه حالی دست خواهد داد. و پیغام نبودم را

 که میگوید به پروانه . و میخوانند با هم ناگهان آواز تنهایی. کبوترهای

 بی لانه قناری های بی دانه. و اینبار آخرین شعر مرا با خویش

 میخواند. کسی که منتظر هر روز توی ایوانه ...




 نه سنگ و

              نه ابر

 نه ناقوس و

                نه عود ،

 انسان بودم از ازل

 و دیگر هیچ ،

 و نیز نمی خواهم چیز دیگری باشم .

 به نام ِ انسان بالیده ام

 از بیداد رنج برده ام

 گاهی بی عدالت بوده ام

 و گاهی خوب .

 به خشم آمده ام

 و به کین بوده ام

 علیه بیدادها ،

 و شادمان بوده ام

 از هر کور سوی ِ امیدی .

 به نام یک انسان

 بیدارم و هشیار ،

                     اما خسته

 و می نویسم ، با دلواپسی هایم .

 گرسنه ی فهمیدنم

 و فهمیده شدن .

 به نام ِ یک انسان

                      شادم از دوستی ها و

                                              دوستانم

 و دوست می دارم

                     کسانم را

 و بیم دارم

             از برایشان

                          به خاطر ِ امنیت .

 می خواهم در میان مردم باشم

 و گاهی تنها ،

 و تأسف می خورم

 از شب های بی عشق بودن .

 همچون یک انسان

 سالخورده و بیمارم

                        - خواهم  مُرد -

 نه سنگ و

              نه ابر

 نه ناقوس و

               نه خاکستر ،

 و هیچم هراسی نیست.

به جای پی نوشت

 تمام ِ نوشته هایم

                     که علیه زندگی ست ،

 برای زندگی ست .

 تمام ِ نوشته ها برای مرگ

 علیه مرگ .