نسیم تنهایی

ای کاش سرنوشت اشتباه می نوشت

از انتهای باغ

               ماندد حجمی از نور

                                     -از نور سبزوآبی-برخاست

                                                                     وعمق های دوردرختان را

با نور کهربائی آراست:

                          ((من انتظاره اورا

                                                 خورشیدها به گور افق برده ام

من در مصاف مرثیه ها اسب گری را

                                           از دشت های دور صدا کرده ام

                                                                               اینک ز عمق باغ

-پاداش سالهای شقاوت-

                              آن سرو نور باران می آید!))

در کسوت پری ها

                     -با جامه ی بلند غبار آسا-

                                                    از کوچه های شمشاد آمد

                                                                                 و در مسیر او

گلهای باز لادن حیرت کردند

                                خون من انفجار سعادت را

                                                              تا قلب پر خروشم آورد

                                                                                         گفتم:

(( ای بخت دیر آمده-ای روح سبز باغ ))

آمد ولی به دیدن من

مثل شکوفه های لادن حیرت کرد

                                      آنگاه

                                           از گردباد شادی من

                                                                 بی اعتنا گذشت

                                                                                   ومثل حجمی از نور

-از نور سرخ و آبی-

                           لغزید تا کرانه ی گلگشت.

                                                         منوچهر آتشی

+ نگارش شده در دوشنبه 4 اردیبهشت1385ساعت 0:0 قبل از ظهر به قلم خراباتی |