| تبليغات | X |
|
ای کاش سرنوشت اشتباه می نوشت
|
ز بس تنها نشستم همچو گلهای بیابانی
دلم چون غنچه خو کرده است با سر در گریبانی
به بخت تیره خود اشک غم از دیده میبارم
چه سازد با سیاهی های شب، شمع شبستانی
نه می خندم ،نه می گریم،نه سرمستم نه هوشیارم
نمی دانم چه باید کرد در دنیای حیرانی
دل دیوانه ام دنبال گیسوی تو میگردد
که شاید داد خود گیرد ز زنجیر پریشانی
ز جان خویش شستم دست ،در پیش نگاه تو
که چشمان تو دریاییست ،بی پایان و طوفانی
نگاه سرکشت هر جا که رو آورد و گردش کرد
خماری بود و مستی بود و طوفان بود و ویرانی
به دنبال شراب سر خوشی بیهوده میگردی
